घरवापसीची शांत वेळ

दूर राहूनही जवळ असणाऱ्या प्रत्येक मुलासाठी आणि आईसाठी.

रत्नागिरीच्या रस्त्यांवर पावसाची संततधार सुरू होती. दुकानांच्या छताखाली टांगलेले कागदी कंदील वाऱ्याने हळूच हलत होते, आणि ओल्या मातीचा वास हवेत पसरला होता. आईने ओसरीवर उभे राहून गल्लीतील त्या धूसर दिव्यांकडे पाहिले. शेजारच्या घरातून रेडिओचा मंद आवाज येत होता. भिंतीवरचे जुने घड्याळ सात वाजल्याचे काटे दाखवत होते. सातासमुद्रापार आता सकाळ होत असेल. तिने आपल्या साडीचा पदर सावरला आणि मोबाईल हातात धरून स्क्रीनकडे पाहिले. अजून कोणताही संदेश किंवा फोन आला नव्हता.

घर समुद्राच्या अगदी जवळ होते. खिडकीतून लाटांचा खडकांवर आदळणारा गाज स्पष्ट ऐकू येत होता. दूरवर दीपगृहाचा पिवळा प्रकाश संथपणे काळ्या पाण्यावरून फिरत होता. आईने आडोशाला जाऊन चहाचे आदन ठेवले. कपाटातून तिचा आवडता जुना कप काढला, जो तिच्या मुलाने पहिल्या पगारातून आणला होता. वारा सुटला होता आणि खिडक्यांची तावदाने थरथरत होती. अंधारात एकटीच जागी राहून ती त्या प्रकाशाच्या फेऱ्याची वाट पाहत होती.

रात्रीचे अकरा वाजून गेले होते. दीपगृहाची ती पिवळी किरणे अजूनही लाटांवर तरंगत होती. अचानक मोबाईलची रिंग वाजली. पडद्यावर मुलाचे नाव चमकले. आईने क्षणभर श्वास रोखला आणि मग हळूच फोन उचलला. आई, उठलोय मी, तिकडून आवाज आला. त्याच्या मागे अनोळखी शहराची घाई ऐकू येत होती. पाऊस कसा आहे तिकडे? त्याने विचारले. आईने खिडकीबाहेर पसरलेल्या अंधाराकडे पाहिले आणि म्हणाली, पाऊस सुरुच आहे रे, समुद्रावर दीपगृह अजून जागे आहे.

दोघेही काही वेळ गप्प राहिले. फोनच्या स्पीकरमधून येणारा श्वास आणि बाहेरचा लाटांचा आवाज एकत्र मिसळून गेला. तिने त्याला त्याच्या सकाळच्या नाश्त्याबद्दल विचारले, त्याने तिच्या औषधांबद्दल विचारले. हजारो मैलांचे अंतर त्या फोनच्या माध्यमातून क्षणभरासाठी मिटले होते. फोन ठेवल्यावर आईने दिव्याची कळ बंद केली. दीपगृहाचा तोच मंद प्रकाश पुन्हा एकदा खोलीत येऊन गेला. आता घर शांत होते, आणि ती पूर्णपणे घरी आल्यासारखी वाटत होती.

घर म्हणजे केवळ जागा नसते, तर एकमेकांच्या प्रेमात सापडणारी शांतता असते.